W dzisiejszym odcinku Lost & Found jakaś tam EP-ka NP, znanych również jako Napszykłat. Sześć utworów utrzymanych w rytmach delikatnego folkowego grania dzikich blokowisk z Marsa. Cholerne białasy co to grają chore dźwięki uciekające od szaf, szafek i innych mebli. Wcale nie hip-hopowi, chociaż rapują i wszyscy, z maniakalnym wręcz uporem, ich o to posądzają. Pytanie – co jest tak dobrego w Brudnych Zwierzakach, że wypadałoby je wyróżnić? Spójność, niezdrowe połączenie elementów rapowych, rockowych, piosenkowych z hałasami i elektroniką, konkret braku przekazu i zabawy słowem? Mama nie uczyła, że nie odpowiada się pytaniem na pytanie, a poza tym czy na innych ich płytach tego nie ma? Przeklęte znaki zapytania. Gdyby ubrać to w mądre słowa, których staramy się tu unikać, to wyszłoby, że ta EP-ka w swojej dziwaczności jest ich najbardziej przyswajalnym dziełem z doskonałym przykładem dźwiękowym w postaci ultraprzebojowego i jednocześnie ekstrawaganckiego „Moje Życie W Twoich Rękach”. Na Brudnych Zwierzakach idea i pomysł na ten dosyć specyficzny zespół materializują się w najlepszej jak do tej pory formie, co też wcale nie urąga ich pozostałym dokonaniom, a tylko doskonale ukazuje jak dużo dobrego kryje się gdzieś tam w dyskografiach rodzimych kapel ostatnich paru lat. Obowiązkowy czekedałcik. -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/napszyklat

Wywiady i takie tam gadki szmatki:

• Tradycyjnie już odsyłam do ostatniego numery PopUp gdzie jak zawsze świetne wywiady: z Maćkiem Cieślakiem o Ściance i wszystkim innym wokół, kolejny ciekawy wywiad z Maseckim, nawet pomimo tego, że niektóre pytania już gdzieś się pojawiły, szybka i konkretna odpytka w kierunku Tomka Bednarczyka, a do tego wszystkiego jeszcze interesujące rozmowy z Napszykłat i Tobiasz aka Coldair.
• Iza Lach opowiada o koncertowaniu, tworzeniu i planach na przyszłość.
• Z Psychocukrem oczywiście o Królestwie.
• Kumka Olik o nowej płycie. Tak, tej pełnej zapożyczeń.
• Afrojax na temat planów na przyszłość Afro Kolektywu i tego, że nie lubi jak ich mylą z Afromentalem.
• Z Kazikiem o ostatnich wojenkach oraz tekstach jego piosenek rozmawiała rzepa.
• I jeszcze niezły wywiad z Tomaszem Stańko w wyborczej.

Artykuły, felietony czyli tzw. formy dłuższe:

• Inne tory polskiej muzyki?
• Zabawny i ciekawy artykuł na onecie o seksie i skandalach z nim związanych w polskiej muzyce.
• Kolega Emil o powrocie Lenny Valentino i reedycji Uwaga! Jedzie Tramwaj.
• Króciutki artykulik o początkach jazzu w Polsce.
• Powstaje pierwszy film o Paktofonice. Oj, powstaje.

Wieści, nowiny, newsy:

• Jerzy Rzewuski nie żyje.
• Violetta Villas też.
• Muniek ma zamiar sądzić się z PiS za „Warszawę”.
• Tymczasem Kazik walczy z Eską Rock. W całkiem słusznej sprawie zresztą, tylko chyba już z późno trochę na takie zabawy? Ciąg dalszy wojenki tutaj.

Ciekawostki:

• Tymon o Kubie. Wojewódzkim rzecz jasna.
• Kulturysta Marcin Masecki.
• O tym, że Ed Wood gra szatańsko dobre koncerty.

Przed chwilą licznik odwiedzin poliszmnie przekroczył magiczną barierę 100 tysięcy wejść, więc wypada to uznać za dobrą okazję do podsumowania. Bo szczerze mówiąc zupełnie zapomniałem o pierwszych urodzinach polisz, potem o drugich, a do trzecich jeszcze trochę pozostało. Chociaż generalnie to nie wiem czy jest co świętować, ale w sumie czemu nie? Nigdy nie spodziewałem się, że uda mi się wytrwać tyle czasu i będzie z tego tyle frajdy. Owszem, bywają przestoje, czasami naprawdę długie (patrz druga połówka zeszłego roku), lecz to wcale nie oznacza, że interes się zwija lub Halicki jest w depresji. Raczej mam wtedy dużo pracy w prawdziwym życiu. Mimo wszystko ciągle mam zaskakująco dużo zapału do pisania, pare pomysłów do zrealizowania i mnóstwo dobrej polskiej muzyki do wypromowania. Właściwie nie wiem czy to dobre słowo, ale ciągle mam nadzieję, że choć trochę pomagam. Taki przynajmniej był, jest i będzie cel tego bloga.

Generalnie robię to na boku, trochę jako hobby, a trochę wierząc w to, że wspieram polskich wykonawców. Dlatego też przeważają recenzje dobrych płyt, bo na te słabe szkoda mi czasu, a również preferuję chwalenie, niż „rzetelne” dziennikarstwo. I tego mam zamiar się trzymać. Słaby jestem w podsumowaniach, więc dziękuję wszystkim za odwiedziny, dzięki Emil i Dawid za okazyjną pomoc, żonie za okazyjne poprawki interpunkcyjne oraz wszystkim wytwórniom i artystom, którym chciało się wysłać dla mnie płyty. Sobie i wam życzę mnóstwa dobrej polskiej muzyki, chociaż obecnie wypadałoby powiedzieć już „jeszcze więcej”.

Na zakończenie pare mniej lub bardziej ciekawych liczb i statystyk:

• Do tej pory ukazało się 138 wpisów z czego 110 regularnych recenzji
• 274 komentarzy ogólnie
• W tym roku średnio 111 czytelników dziennie, ciągle rośnie
• Najwięcej odwiedzających w styczniu 2011 (5621), najmniej w październiku 2010 (1898)
• Najchętniej czytany wpis: Kamp!, „Breaking a Ghost’s Heart” (chociaż większość osób czyta ze strony głównej, więc chyba to nie jest do końca wiarygodna statystyka)
• Najchętniej komentowany wpis: Pezet: Muzyka Emocjonalna, a na podium jeszcze BiPolar Bears i Sofa. Czyli oburzeni fani w natarciu.
• Najczęściej wejściami obdarowali mnie facebook (3170 razy) oraz Dawid i jego raporthh (2923 razy)
• A sami najczęściej klikaliście do Bartka Chacińskiego (860 razy!)
• Najaktywniejsza pora dnia: 22:00

Raz jeszcze wielkie dzięki tym wszystkim którzy wspierają poliszmnie i mniej lub bardziej regularnie tu zaglądają. Przypominając już do znudzenia – kupujcie polski płyty i chodźcie na polskie koncerty! -Łukasz Halicki

Ten album wziął mnie z zaskoczenia na dopiero co zakończonych targach muzycznych Co Jest Grane. Najbardziej przekonał mnie, prawie że legendarny już w pewnych kręgach Adam Repucha, który pojawia się tutaj aż dwukrotnie oraz prosta, przyjemna okładka idealnie trafiająca w moje wizualne gusta. Zacznijmy jednak może od faktów – Paula Bialska oraz przypisek „Muzyka z filmu. Kompilacja niezależnych artystów z Polski”. Czyli połówka Pauli i Karola składająca ścieżkę dźwiękową do filmu Wszystko Płynie. Prosta sprawa. W zestawie zebranych wykonawców, czego zresztą Paula nie kryje, znajomi, przyjaciele i rodzina. Nie byle jacy zresztą, pare bardziej znanych twarzy jak Kyst, Mitch & Mitch, wspomniany Adam Repucha i macierzysty zespół Pauli, ale jest tu też mnóstwo świeżaków wśród, których wypada przynajmniej nadmienić fantastyczne The Ploy, Eric Shoves Them In His Pockets czy Krzysztofa Pożaroskiego. Wszystko toczy się gdzie wokół wody, przyjemnie płynie i zaskakuje spójną różnorodnością, gdzie typowa twórczość piosenkowa przeplata się chociażby z ambientem Marcina Cichego (zabawna wpadka w środku wkładki!) czy quasi hip-hopem instrumentalnym kryjącego się pod pseudonimem Heights brata Pauli (bez szału, choć przyjemne). W kategorii śpiewanej show zdecydowanie kradną zjawiskowy Adam Repucha („Zabierz Mnie Do Morza”!) oraz świetne The Ploy. Oprócz tego idealnie dobrane w kontekście filmu „Miss The Sea” Kyst oraz dwa, chyba moje ulubione utwory Pauli i Karola, skutecznie dopełniają znakomitość całości. Ah, i może nie powinienem zdradzać, ale na sam koniec jest jeszcze miła niespodzianka, którą szkoda byłoby przegapić klikając Stop po „Change , I Know”. -Łukasz Halicki

https://www.facebook.com/pages/Wszystko-PłynieFlowing

Sytuacja wygląda następująco – znacie Coldplay? Jasna sprawa, że tak. No to i znacie Benagain. Tak w dużym uproszczeniu oczywiście. Z tym, że wypada dodać jeden ważny przypisek, chodzi o te urocze, przyjemne Coldplay z dwóch pierwszych płyt. Taka właśnie jest ta oto EP-ka. Lekka, miła i łatwa. Temat Zastępczy (EP) to 4 zgrabne, lekko alternatywne piosenki bez większych ambicji. I to nie jest żaden diss, spędziłem z tym króciutkim wydawnictwem dobrych kilkanaście przesłuchań i to wcale nie był stracony czas. Tekstowo i muzycznie jest bowiem coś przyciągającego w tym zespole i jakkolwiek jest całkiem spora szansa, że nie wyjdą poza rejony bycia przyzwoitą kapelą grającą przebojowe alternatywne piosenki, tak mają w sobie sporo uroku, więc jest nadzieja, że starczy im inwencji na pełny album. Póki co ich największym osiągnięciem jest utwór tytułowy z tej EP-ki i miejmy nadzieję, że na tym się nie skończy. -Łukasz Halicki

http://benagain.bandcamp.com/ 

Po nieudanym eksperymencie z kościelnymi pogłosami w postaci albumu Pentral, Jacaszek mimo wszystko kontynuuje obraną tam ścieżkę, jednocześnie również wracając do klimatu świetnych przecież Trenów, w ten sposób idealnie wydobywając to co najlepsze i najoryginalniejsze w jego dwóch poprzednich płytach. Do swojego wypracowanego już specyficznie szumiącego brzmienia dokłada tym razem klarnet, klawesyn i metalofon, tym samym kontynuując barkowe tropy poprzedniej płyty. Jednak gdy tam przegrywał zmagając się z formą, na Glimmer udało mu się osiągnąć doskonały kompromis pomiędzy pomysłem, klimatem, a oryginalnością. Po raz kolejny bowiem Jacaszek dokonuje pewnego teoretycznie drobnego, ale mimo wszystko dosyć istotnego przemeblowania swojej wizji ambientu i w następstwie tego jest jeszcze bardziej oryginalny w tym co i jak nagrywa. Dostrzeżono to już w paru miejscach, co w efekcie zaowocowało kontraktem z Ghostly International, który być może przysporzy mu nieco więcej fanów. Co prawda Glimmer to na pewno rzecz mniej „emocjonująca” niż Treny, jednak ze względu na swoją dźwiękową unikalność i bardzo nieoczywistą wrażliwość, jest to album dojrzalszy i zarazem ciekawszy. Wykorzystanie klawesynu, chwilami dominującego jak w „As Each Tucked String Tells”, czy delikatnie noisowe próby jak w „Evening Strains To Be Time’s Vast” to tylko przykłady tych małych innowacji w świecie muzyki Jacaszka, jednak to właśnie one czynią Glimmer tak dobrym albumem, którego szkoda byłoby nie odnotować w tegorocznym bardzo przecież bogatym katalogu polskiej muzyki. -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/jacaszek 

W jakiś dziwny, bliżej nieokreślony sposób właściwy debiut How How jest rzeczą ciekawszą od ich tegorocznej EP-ki Bumpy, chociaż koncepcyjnie czy brzmieniowo w zasadzie nic się w ich muzyce nie zmieniło. W świecie, w którym zespoły wypalają się na debiutanckich krótkograjach jest to zjawisko całkiem miłe i zwiastujące zespół być może aspirujący do pierwszej ligi rodzimego grania na przecięciu alternatywy/eksperymentu/muzyki dziwnej i dziwacznej. Chociaż póki co niestety ciągle za mało tu konkretów, a za dużo rozmieniania się na drobne. Flickers to bez dwóch zdań album z gatunku poszukujących, którego akcja dzieje się w krainie gitarowych plamek, ambientowych szumów oraz stonowanego field recordingu. Czasem dochodzi do tego wokal i odrobina odważniej nakreślonej elektroniki, jak w znakomitym „K” i w pewien sposób symetrycznym do niego „K2″, lecz są to raczej pojedyncze eskapady niż przeważająca tendencja.

W świecie w którym wypada cenić muzyków za oryginalność i kompozycje, How How brylują przede wszystkim w tym pierwszym, zaskakując już na starcie „kariery” własnym, staranie dopracowanym językiem i wrażliwością. W temacie kompozycji co nieco do powiedzenia mają i jakkolwiek jest przyjemnie, spójnie i logicznie („Flicker”, „Ninja’s Calm”), tak wszystko zbytnio zlewa się w jednorodną masę. Całe Flickers jasno sygnalizuje, że How How to zespół z ambicjami i co ważniejsze możliwościami ich realizacji, lecz jest jeszcze sporo za wcześnie by wieścić nowych gigantów polskiej alternatywy, eksperymentu, czy jakkolwiek inaczej to nazwiemy i zaszufladkujemy. -Łukasz Halicki

http://howhow.bandcamp.com/ 

Trzecia płyta George Dorn Screams przynosi długo oczekiwane przesunięcie akcentów z post na rock, chociaż tak naprawdę to jedynie udanie ten stan symuluje. W rzeczywistości arsenał dźwięków jakim operuje zespół nie zmienił się za bardzo, jednak kompozycyjnie jest tu mniej miejsca na gitarowe eskapady, a więcej na bardziej piosenkowe podejście do kolejnych utworów. I ten sprytny wybieg przynosi ich najnowszemu krążkowi dużo dobrego – Go Cry On Somebody Else’s Shoulder to album lepszy niż drugi i jednocześnie mniej kojarzący się z pierwszym. Jest ciszej, spokojniej, choć nadal bardzo gitarowo, w czym bez wątpienia tkwi duża zasługa wspomagającego zespół Kuby Ziołka. Ten wspiera zespół nie tylko instrumentalnie, bowiem w przedostatnim, dosyć epickim 9-minutowym „The Hour Of Ghosts”, udziela się wokalnie, co przynosi bardzo miłą odmianę od reszty utworów, gdzie swym głosem dominuje Magda Powalisz. Zresztą zespół stara się jak może by wycisnąć co się da z tematu „post-rock” i urozmaicić swoje granie. Na szczęście nie ogranicza się w tych próbach jedynie do operowania melancholijnym klimatem i bardzo wyraźnie zarysowanym wokalem – wystarczy przywołać początek „Alpha Coma” jako całkiem udane granie z okolic alt-country, a wspomniany utwór z Kubą Ziołkiem przynosi dosyć śmiałe odwołania do gitarowego niezalu sprzed nastu lat. Zamykający tą płytę „Water Under Bridges Rise” zupełnie ucieka gdzieś poza spektrum dźwięków jakim operuje zespół, co może niekoniecznie zwiastuje nową drogę, lecz udanie urozmaica ofertę zespołu. Ciągle tych wyjść poza schemat jest za mało, jednak trudno powiedzieć by trzeci album George Dorn Screams był nieudany czy słaby. Go Cry On Somebody Else’s Shoulder to naprawdę przyjemna płyta i kawał dobrej muzyki, do czego zresztą już ten zespół przyzwyczaił, tym niemniej chyba już pora na bardziej odważniejsze eksperymenty? -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/georgedornscreams 

Sporo czasu minęło od momentu kiedy SuperXiu zasygnalizowało swoje istnienie w rodzimym muzycznym światku. Było pare artykułów, niektóre wręcz hura optymistyczne, a potem nastała cisza. I oto całkiem niedawno pojawiły się pierwsze wieści o nadchodzącej w końcu płycie. Oczekujących tłumów raczej nie było, choć zaciekawienie paru osób na pewno. Uprzedzając fakty, przemiłe „A Gift From The Sky”, nie weszło na album i tak zupełnie szczerze, nie pasowałoby na niego. Chociaż ciągle trochę szkoda. Do rzeczy jednak – Idealism to rzecz ambitniejsza i niejako bardziej skomplikowana niż wspomniany singiel. Przede wszystkim zespół porzucił ciągoty w kierunku nu indie, na rzecz nieskrywanej inspiracji popem lat 80-tych i bez wątpienia wyszło im to na dobre. Ciągle nie daleko im do paru współczesnych kapel, jak chociażby lubianego u nas Cut Copy, lecz mimo wszystko przeważają na tym albumie odniesienia 25-30 lat wstecz. Czyli dużo klawiszy, gitary skryte gdzieś w tle i wokalna brytyjskość.

Jak na pop, brak tutaj bez wątpienia hitów, ale chyba też nie o to chodzi. Wszystkie 9 utworów trzyma przyjemny, równy poziom oraz reprezentuje spójny koncept na przeniesienie synth-popu lat 80-tych na współczesny grunt. Od tego stwierdzenia odstaje może odrobinę wręcz ambientowe „Mermaid Song”, lecz i ten utwór w pewien sposób wpasowuje się w klimat albumu. Wracając jednak do przebojowości, takowe ambicje na pewno mają refren otwierającego krążek „Corridors Of Sand” czy singlowe „Oddysey”, aczkolwiek nie są to utwory jakoś ewidentnie odstające od reszty. Bez problemu można przecież wyróżnić partię gitary i świetny wokal w drugim „Linne”, charakterystyczną partię klawiszy w „Black Cat” czy rockowe zacięcie „False Lover”. Niemal klasycznie, dla każdego coś miłego. Niemniej jest na tej płycie jeden utwór, który zasługuje na szczególne wyróżnienie – ostatnie, kapkę epickie „Vertigo/Glorious Sun” to fantastyczny mariaż ambitnej przebojowości, bogactwa świetnych pomysłów oraz całego wora szlachetnych inspiracji. I właściwie cała ta płyta taka jest, ale w tym jednym utworze słychać to najbardziej. -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/superxiu 

Co rozsądnego można napisać o płycie, która jest niczym innym jak impresją oraz dosyć luźnym eksperymentem dźwiękowym, za nic mającym sobie wszelkie gatunki i konwencje? Dwójka muzyków, kojarzonych raczej nie bardzo, choć nazwy kapel, których są członkami, może paru osobom coś tam powiedzieć (Extasy Project, Something Like Elvis), nagrało płytę, która jak niezwykle trafnie opisują materiały „niekoniecznie wiedzie do jakiegoś celu”. Do tego dosyć oszczędną dźwiękowo, ograniczającą się właściwie do fletu, gitary, elektronicznych dodatków oraz wokali. Właściwie to bardziej zdań, słów, niż cokolwiek co można by było nazwać wokalem czy śpiewaniem. Wszystko kręci się wokół specyficznego klimatu i atmosfery, jaką niosą kolejne utwory, a nie ściśle określonych gatunków czy stylistyk. Pierwsze „The Town And The City” jest nawet trochę melodyjne i wręcz odrobinę konwencjonalne, co początkowo wybija z tropu. Jednak im dalej w las, tym więcej eksperymentu i niekonwencjonalności. Trzecie „The Dharma Bums” końcowymi wokalizami kieruje skojarzenia w kierunku Twin Peaks, „Satori In Paris” to zwariowana przejażdżka na karuzeli, a ostatnie „Vanity Of Duluoz” to osobliwa podróż sterowana gitarą Maćkowiaka, kończąca się zgiełkiem kwartetu smyczkowego. Tą kompozycyjną różnorodność spaja na szczęście brzmienie oraz charakterystyczna, trochę senna atmosfera, jaką udało się wypracować tej dwójce muzyków, co generalnie ratuje ten The Duluoz Legend od bycia kolejnym dźwiękowym eksperymentem o znikomym znaczeniu dla świata. Całość formuję bowiem album, na swój sposób zaskakująco przystępny, choć mimo wszystko skierowany raczej do bardzo wąskiego grona poszukujących odbiorców. -Łukasz Halicki

http://soundcloud.com/wetmusic 

Drugi sampler Nasiona jest lepszy od pierwszego i duża w tym zasługa nowych wykonawców w katalogu tego zacnego labela, wśród których warto wypunktować Mordy, Irka Wojtczaka czy Nasiono (Shoegaze) All Stars. Pierwsi tradycyjnie rockowi, ten drugi około-jazzowy, a ci trzeci zupełnie się nie kryją z tym co grają i tak w sumie to już zdążyli zmienić nazwę. O, i jeszcze jest przecież Mananasoko, czyli nasza rodzima odpowiedź na Owena Palleta. Nie gorzej wypadają wykonawcy, którzy w katalogu Nasiono Records znajdują się od dawna, a tutaj prezentują zupełnie świeże, niepublikowane kompozycje. Genialnie wypada Prawatt ze swoim mrocznym, ciężkawym remixem Kiev Office, przyjemnie się słucha nowego utworu Asi i Kotów, a i nowy kawałek Folderu fajnie wpada w ucho. Do tego dochodzi jeszcze kilka utworów, które może nie wypada uznawać za nowości, jak chociażby hit singiel Kiev Office czy przypomnienie ostatniej reedycji 100 Filmów KSAS w postaci kończącego tą płytę „I Don’t Love You Anymore”, jednak ich obecność tutaj zupełnie nie wadzi i skrzętnie uzupełnia prezentację możliwości Nasiono Records. Ponownie już przekrój gatunkowy, klimatyczny i stylistyczny jest niesamowity, a wszystko spaja przynależność regionalna oraz pełna niezależność, częściowo objawiająca się zupełnie hardkorowym podejściem do materii muzycznej, jak to ma okazję robić chociażby Szelest Spadających Papierków. Jeśli miałbym wymienić swoich osobistych faworytów to mój wybór pada na Mordy, Prawatt, Datadisk i Nasiono (Shoegaze) All Stars. Tych, którzy mieliby ochotę wybrać swoich własnych, zachęcam do zakupu październikowej Lampy, do której to dołączony jest ten sampler. -Łukasz Halicki

http://www.nasiono.net/sampler2

Ładna okładka, nie prawda? Na żywo wygląda jeszcze lepiej niż w wydaniu ekranowym. Na szczęście przyjemność nie kończy się na okładce i sama płyta także zasługuje na uwagę oraz wydanie paru groszy. Tobiasz Biliński, połówka Kyst,  a tutaj artysta kryjąca się pod pseudonimem Coldair, uprawia sobie takie tam zgrabne folkowe brzdękanie i podobnie jak jego macierzysty zespół, zalicza na nowym albumie fantastyczny skok jakościowy. Bo jeśli mam się przyznać, to jego solowego debiutu zupełnie nie pamiętam. Tak, słuchałem, lecz niestety nasza krótka znajomość nie skończyła się magicznym „wanna come in?”. Inaczej sprawa ma się z Far South. Ciągle mamy do czynienia z zwiewnym, stonowanym folkiem w rozumieniu amerykańskim, jednak kompozycyjnie zdecydowanie ciekawszym niż na debiucie, jak również bogatszym w odniesienia spoza gatunku. Dużo tutaj ślicznych melodii, często wręcz ledwie zarysowanych, jak w drugiej połówce genialnego „I Wonder/Outdated”, ale i nie brakuje miejsca na odrobinę odejścia od schematu, chociażby w pierwszej części wspomnianego utworu, bądź też niezwykle ciekawym „What Is”. Znakomicie wypada wprowadzenie na Far South trąbki Kamila Szuszkiewicza, dosyć luźno przywołującej aranżacyjne zapędy Sufjana Stevensa, a generalnie stanowiącej bardzo miłą odmianę od dosyć skromnego instrumentarium całej płyty. W tym kontekście na największe brawa zasługuje świetna, energetyczna końcówka zamykającego płytę „To Know”. W tej rzece pochwał, wypada jeszcze nadmienić ciepłe i naturalne brzmienie płyty, doskonale balansujące pomiędzy klimatem domowych nagrywek (całość została zarejestrowana w warunkach domowych), a studyjną profeską. Bez wątpienia, obok samych kompozycji, jest to jeden z głównych czynników budujących tą przyjemnie melancholijną i intymną atmosferę jaką niesie ze sobą Far South. Brawa Michał Kupicz. Brawa Tobiasz. -Łukasz Halicki

http://coldair.bandcamp.com/ 

Minęły już ponad dwa lata od kiedy było sobie można posłuchać pierwszego zwiastuna tego albumu w postaci genialnej „Ostatniej Nocy Maja”. Sporo czasu minęło, ale wreszcie jest, Roszja aka Tomasz Andersen powraca i robi to z klasą i rozmachem. Wbrew Wskazówkom to dziwaczny koncept album, kręcący się wokół nieco pokręconej historii wskrzeszenia lub też ujmując to bardziej profesjonalnie, rewitalizacji niejakiej Zuli P. Wszystko dzieje się w dosyć odległej przyszłości (2071 rok, Wrocław rzecz jasna) i momentami sprawia wręcz absurdalne wrażenie, tym niemniej historia nieoczekiwanie wciąga i zupełnie nienachalnie skłania do poszukiwania drugiego dna. Dawno nie było albumu, który tak udanie wkręcałby w swój świat i jednocześnie w tak dużym stopniu pochłaniał słuchacza. Wygląda więc  na to, że zwariowany plan zwariowanego rapera wypalił i udało mu się stworzyć angażujące słuchowisko, które z jednej strony można potraktować jako interesującą zabawę konwencją, z drugiej jako wciągającą, bystrą historyjkę popychającą do dalszych rozkmin.

W kwestii formy Wbrew Wskazówkom również nie zawodzi. Roszja być może nie dysponuje techniką Jaya, lecz unikalna egzotyka jego rapu oraz genialna barwa głosu naprawdę przykuwają ucho. Zresztą wiadomo to nie od dzisiaj i naprawdę wypada uznać go za swego rodzaju fenomen na naszej rapowej „scenie”. Bity również skutecznie uciekają klasyfikacjom i podtrzymują osobliwy klimat albumu. Chwilami całkiem klasyczne (jazz,  funk i takie tam), kiedy indziej na swój sposób umykają od tradycyjnych hip-hopowych technik klejenia bitów, tym samym doskonale wpasowując się w konwencję całego krążka („Kruki”). Znajdzie się co prawda wśród nich pare bardziej chwytliwych momentów, jak chociażby wspomniana „Ostatnia Noc Maja”, „Krach” czy „Ona Mówi”, lecz i tutaj czuć ten klimat surrealizmu całego krążka. I właśnie ten ekscentryczny oraz dosyć dziwaczny charakter tego albumu, zarówno na poziomie muzyki, jak i słów, są tym co czyni go takim dobrym i wyjątkowym. -Łukasz Halicki

http://soundcloud.com/tomaszandersen 

11 doskonałych powodów by pokochać najnowszą płytę Kobiet i utwierdzić się w przekonaniu, że Grzegorz Nawrocki wraz ze swoim zespołem to obecnie bez wątpienia najpewniejsza marka w polskiej muzyce:

1. Zawsze wyborne, znakomite single.
2. Niepodrabialny i unikalny Kobiety-sound, którego chyba naprawdę nikt nie dogoni.
3. Suczka Łajka, która nie lękała się lecieć w kosmos.
4. Najlepsze częstochowskie rymy w kraju.
5. Ambitne, a jednocześnie zupełnie nieprzesadne bogactwo dźwięków i aranżacji.
6. Bezkompromisowe wstawianie teoretycznie obciachowych zaśpiewów, które następnie prześladują całymi tygodniami i wcale obciachowe nie są.
7. Piosenki, które naturalnie budzą uśmiech na twarzy.
8. Power-popowe refreny, miażdżące swą energią, nośnością oraz fantastyczną dynamiką.
9. Urocze, odrobinę nostalgiczne gwizdanie.
10. Damsko-męskie duety wokalne dawno nie brzmiały tak dobrze.
11. I wreszcie – prawdopodobnie najładniejszy closer albumu jaki dane mi było w tym roku usłyszeć. -Łukasz Halicki

http://kobiety.art.pl/ 

Tak właściwie to Nosowska/Macuk. Tyle tylko, że takie nazewnictwo sugerowałoby jakiś przaśny damsko-męski duet wokalny, podczas gdy mamy tutaj tak naprawdę do czynienia ze współpracą w modelu The Bird And The Bee. Swoją drogą dobry trop, przynajmniej w kwestiach organizacyjnych, ale i też w mniejszym stopniu tych gatunkowych. On, poszukujący, ambitny multiinstrumentalista, ona, wyrazista, znana na cały kraj wokalistka. Jest jeszcze trzeci bohater, cudowne dziecko robót studyjnych, Marcin Bors, trochę zepchnięty na bok, robiący na ósemce za postać drugiego planu. Tak czy siak, we trójkę stworzyli płytę bogatą w odwołania, ambitną dźwiękowo i zdecydowanie uciekającą od jednoznacznych klasyfikacji gatunkowych (standardowo, pop-rock wydaje się być najbardziej trafnym strzałem). Na szczęście ten dźwiękowy rozmach i przepych nie tłumią przekazu Nosowskiej. Raczej oszczędnego w słowach, lecz tradycyjnie już oryginalnego, intrygującego i zdecydowanie angażującego. Owszem, chwilami zbliżającego się w rejony niebezpiecznie banalne i nijakie, jednak ogólnie trzymając się po właściwej stronie barykady. Jednocześnie Macuk i Bors w doskonały sposób pokazują jak nowocześnie nagrywać muzykę, tak by z jednej strony zachwycać wszelkiej maści znawców, a z drugiej trafiać do szerokiej gawiedzi. Dużo w tym z Radiohead, lecz bardziej można mówić tutaj o filozofii grania, niż konkretnych odniesieniach. Bez wątpienia brak tutaj przebojów i radiowych hitów, jednak energiczny bit w „Nomanda”, dęciaki w „Ziarnie” czy eksplozje radości w „O Lesie”, bez skrupułów zostawiają długotrwały ślad w głowie słuchacza, czyniąc z tej płyty coś więcej niż kolejny album Nosowskiej, czy też wyrachowany strzał na granicy recenzenckich preferencji muzycznych oraz die hardów Heya i ich oryginalnej wokalistki. Suma summarum – mądra, trochę smutna i bez wątpienia ambitna płyta, którą warto mieć i, o której ciężko zapomnieć. A czy najlepsza Nosowska? Szczerze mówiąc, nie wiem. -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/nosowska 

• Rozmowa na 10/10 z Maseckim o Profesjonalizmie, współczesnym jazzie i Buenos Aires. A tutaj wyznanie, że jego ulubioną kapelą jest Ed Wood. Całkiem słusznie.
• Tede chce grać Niemca, a pan redaktor sugeruje, że Tedzik jest antypolicyjny (!?).
• W cyklu działalność mojego kolegi Janka bardzo fajny wywiad z Grzegorzem Nawrockim o nadchodzącej płycie Kobiet i nie tylko.
• Emil z Cieślakiem o nowej płycie Ścianki m.i.n. o tym, że winyla nie będzie.
• Karol Schwarz o zagranicznych wojażach KSAS i zbliżającym się Spacefeście.
• The Car Is On Fire o tym, że nie lubią porównań do Phoenix. Druga część wywiadu tutaj.
• Mini wywiadzik z The Kurws. Płyta już tuż tuż.

Artykuły, felietony czyli tzw. formy dłuższe:

• Katowickie Co Jest Grane polecało polskich wykonawców na Offa. Co nieco z tego widziałem – Twilite najlepsze.
• O tegorocznym odrodzeniu polskiej piosenki lub jak kto woli piosenki po polsku na stronach Wyborczej.
• Całkiem niezły artykuł Sankowskiego o sprzedaży polskich płyt i naszym rynku wydawniczym. Wszyscy kibicujemy małym wytwórniom!
• Historia pewnej płyty w Trójce: Granda oraz debiut Myslovitz.

Wieści, nowiny, newsy:

• Kolejna z wielu reklam Lado w mieście. Szkoda tylko, że pomimo tej „ofensywy” medialnej na każdym koncercie te same twarze.
• Peja pogodził się z Borysem.
• Pink Freud grali sobie w Japonii. Ale już wrócili, sam widziałem.

Ciekawostki:

• Na stronach polskiego radia fajny cykl Kulturysta prezentujący rodzimych „aktywistów kulturalnych”. Osobiście polecam Bartka.
• Relacja z Mikrokolektywu i Osaca Vacum na Lado w Mieście. Szkoda, że nie dotarłem.
• Blog o piosenkach CKOD. Respekt za rozmach.
• Leszek Możdżer wydałby stówę na bilety na koncert Profesjonalizmu. Wiadomo, warto!

Wygląda na to, że niestety Kobiety znowu wydadzą świetną płytę . Przynajmniej tak sugerują mutanty. Jak to w ogóle możliwe, że zespół grający od ponad 10 lat konsekwentnie to samo i tak samo, ciągle zadziwia świeżością, na którą nie stać zdecydowaną większość rodzimych kapel? Grzegorz „piszę alternatywne przeboje” Nawrocki, nigdy nie porywał się na specjalne eksperymenty i wytrwale komponuje nieoczywiste, mega chwytliwe piosenki, takie jak właśnie to „We Are The Mutants”. Owszem, bardziej bezpośrednie i żwawsze niż to co było można usłyszeć na Amnestii, jednak paleta dźwięków jakimi operuje zespół pozostała praktycznie niezmieniona. A mimo to mutanty zabijają swoim kompozycyjnym kunsztem, energią i naturalnością. I podczas gdy wszyscy teraz płaczą za R.E.M., ja się cieszę, że w końcu udało się Kobietom znaleźć wydawcę i wydać ten materiał. Ten oto singiel doskonale udowadnia, że będzie to kolejna już ich znakomita płyta. Bo tutaj chodzi o refreny, a w tej materii Kobiety i mutanty nie zawodzą. -Łukasz Halicki

http://kobiety.art.pl/

Melancholijna muzyka taneczna. Bednarczyk, zaprawiony ambientowiec, porwał się w nowe rejony, choć nie do końca porzucił tę nutkę smutku, którą operował dotychczas. Ta przebija gdzieś tam w tle, ukryta za głębokim, house’owym bitem. Na Ghost (EP) nie ma zbyt wiele nowatorstwa, jest za to znakomite wyczucie oraz tak rzadko spotykana we wszelkiej maści muzyce elektronicznej umiejętność wyważenia proporcji pomiędzy ambicjami, przystępnością i klimatem. Chemia pomiędzy bitem, a tym co się dzieje wokół niego jest niesamowita. I nie ma znaczenia czy są to wokale w końcówce fenomenalnego „Harm” czy ambientowe rozciągnięcia dźwięków w tytułowym „Ghost”. Te 3 utwory, plus niczym nie odbiegający od reszty remix wspomnianego już „Harm”, tworzą niesłychanie spójną i przede wszystkim bardzo nowoczesną wizję grania na przecięciu house’u i minimalu. Jak na otwarcie nowego labelu, trzeba przyznać, jest to bardzo mocne wejście. I oby nie tylko na tym się skończyło, bo Ghost (EP) bardzo rozbudza apetyt na więcej dobrej elektroniki znad Wisły. -Łukasz Halicki

http://soundcloud.com/weareyourmusicmate/sets/mate001-tom-bednarczyk-ghost/

Psychocukier jest jedynym zespołem, którego plakat mam w pokoju, co zasadniczo chyba czyni mnie ich fanem. Oprócz nich wisi tylko lansiarsko Alfons Mucha, ale to w zupełnie innym miejscu i żona mi kazała. Zaliczam każdy ich możliwy koncert w stolicy, a ten w Jadłodajni, tuż przed pamiętnym samozapłonem, wspominam jako jeden z najlepszych klubowych koncertów rockowych jakie w życiu widziałem. Zmusiłem też kiedyś zespół do wyznania mi miłości flamastrem na okładce mojego egzemplarza No More Work. Mistrzowie konferansjerki, twórcy niezliczonej ilości przebojów, rockmani pełną gęba. Teraz w pełni po polsku. Podobno bez konkretnego powodu, po prostu tak wyszło. Nagrali album najbardziej konkretny, przemyślany i spójny w ich skromnej dyskografii, przez co nagle zaczęto ich darzyć większą niż do tej pory miłością. Sonic Youth i Stooges, bardziej niż wcześniej, ale też cukier wreszcie się wykrystalizował na tyle, by stwierdzić, że mamy do czynienia z unikalną polską odpowiedzią na zachodnie gitary sprzed lat. I to jakie gitary.

Trochę bardziej poukładani? Na pewno. Poważniejsi? Niekoniecznie. Nie po to nazywa się zespół Psychocukier, żeby grać poważne piosenki. A tu warto podkreślić jeden bardzo istotny fakt – kompozycyjnie byli i nadal są wybitni. Nauczenie się tych 13 utworów na pamięć to zasadniczo kwestia dwóch pobieżnych przesłuchań tego tutaj Królestwa. A potem nagle sobie uświadamiasz, że te piosenki są z tobą wszędzie. Śledzą cię, prześladują, nie dają spokoju, wiedzą gdzie mieszkasz, pracujesz i co jadasz na śniadanie. Niektóre bardziej („Królestwo”, „XXX”, „Psychonauta”), inne mniej, lecz te wszystkie 2-3 minutowe bangery formują pięknie dopracowaną, zwartą całość. Ta swego rodzaju dojrzałość oraz dopieszczenie tego materiału cieszy, lecz nagle cała radosna otoczka staje się mniej naturalna, odrobinę wyrachowana. I właściwie, żeby się za bardzo nie rozpisywać i nie analizować moich personalnych mini rozczarowań, wypada stwierdzić, że to naprawdę dobry album, ale frajdy miałem trochę mniej niż z No More Work. -Łukasz Halicki

http://psychocukier.art.pl/

Materiał wyjściowy wyborny, co już zresztą dosadnie wyraziłem. Chociaż kolega Rafał marudzi, że trochę mu brakuje tutaj tego 14-minutowego potwora. A remiksy? Jest całkiem dobrze. Biorąc pod uwagę, że niekoniecznie przepadam za samą instytucją tej formy, można powiedzieć nawet, że dużo lepiej niż się spodziewałem. W moim prywatnym rankingu wygrywają Mazurskie Zioła za nową, intrygującą motorykę, Gazella Torment za nieoczywistą taneczność, mój faworyt Trupwzsypie za fantastyczne operacje na przecięciu ambient/noise oraz ostatecznie Adam Podniesiński za totalną, hardkorową dekonstrukcję utworu wyjściowego.  Zwycięzca całego konkursu (ASDF) również daje radę, jednak słuchając tej wersji czuć pewną wtórność jego pomysłu. A reszta? Raczej bez zachwytu, jednak obywa się też bez wpadek, co przy tej ilości remiksów, wypada uznać za spore osiągnięcie. I tak, jest to pozycja raczej dla fanów, a tym samym bardziej atrakcja do kolekcji, niż wydawnictwo na półeczkę „klasycy”, ale też nie wymagajmy od Maćka zbyt wiele. -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/scianka 

rzemiosło  (definicja za słownikiem języka polskiego PWN)
1. «drobna wytwórczość obejmująca wykonywanie i naprawianie przedmiotów użytkowych ręcznie lub prostymi narzędziami»
2. «umiejętność wykonywania takich przedmiotów»
3. «w odniesieniu do dziedzin sztuki: opanowanie techniki, warsztat twórczy»
4. daw. «zawód, zajęcie»

Z całego zeszłorocznego szału na Chopina najbardziej zapamiętam znakomity album warszawskiego trio Levity oraz spokojnie dorównujący mu tegoroczny krążek Profesjonalizmu. Motywami przewodnimi tego roku są Miłosz i Komeda.  Ten pierwszy jeszcze płyty się nie doczekał lub ja nic o niej nie wiem, a ten drugi został bardzo ładnie zagrany przez Możdżera. I właśnie cały urok, jak również największa bolączka tej płyty, leżą w jej byciu ładną, piękną, urokliwą itd. Możdżer zabrał się do tematu jak zawsze profesjonalnie, z poszanowaniem do materiału wyjściowego, ale też odrobiną własnego ja. Tyle tylko, że w przeciwieństwie chociażby do wspomnianego już Levity i ich zeszłorocznych wariacji w okolicach Chopina, Możdżer jest grzecznym odtwórcą, który co prawda dodaje kompozycjom Komedy pewnej lekkości, skupiając się na melodii i emocjach, ale też gra bardzo bezpiecznie i zachowawczo. Przekłada się to na niewątpliwy aspekt edukacyjny oraz potwierdza klasę i pozycję naszego czołowego pianisty jazzowo-klasycznego, lecz z drugiej strony sugeruje pewne pójście na łatwiznę. I jakkolwiek generalnie nie można narzekać na dobór materiału oraz jego wykonanie, czego doskonałymi przykładami niech będą fenomenalne „Sleep Safe And Warm” (Dziecko Rosemary) czy „Moja ballada”, tak ciągle chodzi mi po głowie pytanie o proporcje – ile w tym zasługi Komedy, a ile Możdżera? Bez względu na odpowiedź, Komeda to jedna z najciekawszych tegorocznych polskich płyt, a już bez wątpienia jedna z ładniejszych. -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/leszekmozdzer 

Profesjonalizm Pana Marcina Karola Maseckiego reprezentuje to oblicze jazzu, które mi najbardziej podchodzi i które sobie najbardziej cenię – z jednej strony z dala od pretensjonalności bycia smooth, z drugiej nie gwałcą organów słuchowych zbyt wysokim stężeniem bycia free. Taka tam 6-osobowa mini orkiestra jazzowa inspirująca się bardziej urokiem 50-tych, niż szaleństwami 60-tych. Bliżsi tradycji niż wszelcy inni jazzowi tradycjonaliści, choć ciągle nonszalancko niechlujni, jak to na muzyków Lado przystało. Również brzmieniem – płaskim, bardzo bliskim koncertowemu, w minimalnym stopniu poddanym manipulacjom studyjnym, muzycy Profesjonalizmu przenoszą gdzieś tam dziesiąt lat wstecz, zdecydowanie uciekając od wszelkiej nowoczesności. W tym kontekście płyta CD wydaje się być dosyć okrutnym nośnikiem dla tego materiału.

Co jednak najważniejsze, cała ta otoczka, brzmienie, oprawa graficzna (genialna!) niosą ze sobą również znakomitą muzykę i naprawdę świetne kompozycje. Dosyć oszczędne, na swój sposób kameralne, co nie pozwala się rozszaleć takim indywidualnościom jak Masecki czy Rogiewicz, lecz owocuje w kapitalnej, świetnie rozplanowanej grze zespołowej. Pełnej pomysłów, wręcz odrobinę rozrzutnej w ich ilości, lecz mimo tego utrzymanej w kompozycyjnych ryzach stworzonych przez Pana Marcina. Co chyba najbardziej urzeka na tym albumie, to właśnie jego różnorodność, przy jednoczesnym braku przeładowania dźwiękami. Można wręcz odnieść wrażenie, że nie ma tu ani momentu gdy wszyscy sześcioro muzycy grają razem. I właśnie za ten bogaty minimalizm, należą się Maseckiemu i jego zespołowi największe brawa. -Łukasz Halicki

To jest strasznie dobra płyta. Nierówna, za długa, chwilami za bardzo zbliżającą się do mentalności nastoletniego blokersa, a i tak wciąga i intryguje. Trudno powiedzieć, żebyśmy mieli tu do czynienia z duetem, jednak ten powtarzający się żeński pierwiastek w postaci wokali Marysi, pozwala tej muzyce uciec z ulic i bloków, gdzieś tam w stronę bliżej nieokreślonego „miasta”. Sam Sokół również skutecznie przesuwa akcenty z podwórkowych mądrości w kierunku dojrzałych, ciekawych rozkmin o miłości, mieście, źle i ogólnie relacjach międzyludzkich. Owszem, nadal zdarza mu się operować banałami, lecz całościowe wrażenie jakie zostawiają teksty na Czystej Brudnej Prawdzie, jest naprawdę bardzo dobre. Podobnie zresztą ma się sprawa z bitami. Może i obywa się bez fajerwerków, aczkolwiek „solidnie” to też za słabe określenie. Różnorodnie, nowocześnie, właściwie bez większych wpadek, co biorąc pod uwagę tracklistę liczącą sobie 19 utworów jest sporym wyczynem. Z tej „renomowanej” stawki producentów wypada wyróżnić Shuko i Drumkidza, bo pomimo wyrównanego poziomu całości, ta dwójka odstaje nieco na plus. Co może chwilami przeszkadzać, to rozstrzał muzyczny bitów, gdzie uświadczymy praktycznie pełne spektrum hip-hopowych możliwości, od form klasycznych jak „Wspólna gałąź” po nowoczesne, ciężkie jak fenomenalny „Zły sen”. Nie zmienia to jednak faktu, że Czystą Brudną Prawdę wypada uznać za udaną próbę ucieczki z dotychczasowej strefy komfortu Sokoła, w nieco inne rejony hip-hopowej mentalności. Niby bez wielkich rewolucji, ale wyraźnie słychać, że sporo się zmieniło. -Łukasz „ja i te moje puenty” Halicki

http://www.myspace.com/sokolwwo

http://www.myspace.com/marysiastarosta

Wywiady i takie tam gadki szmatki:

• Fantastyczna rozmowa / pogadanka z Maciem Morettim, niekoniecznie o muzyce. A tutaj, pomimo chwilami głupkowatych pytań, równie ciekawy wywiad, tym razem do pooglądania.
• Z Arturem Rojkiem o Off Festivalu i nie tylko rozmawiał Marek Fall.
• Naprawdę genialna rozmowa Andrzeja Cały z Sokołem. Lektura obowiązkowa, nie tylko dla hip-hopowców.
• Z Twilite o małych rewolucjach na ich drugiej płycie oraz planach na przyszłość.
• Na PopUp również niezły wywiad z Rasem i Mentem o hip-hopie i funkcjonowaniu „na rynku”.
• A chłopaki z Kyst prezentują zadziwiająco trzeźwe spojrzenie na rzeczywistość.
• Genialna, luźna, maksymalnie nie redagowana gadka z Levity, na świeżo po ich czwartym koncercie na Chłodnej.

Artykuły, felietony czyli tzw. formy dłuższe:

• Borys o rozgrzebywaniu i rehabilitowaniu polskiej muzyki sprzed lat, a także burzeniu stereotypów z nią związanych. Piotrek Kowalczyk się nie zgadza i trudno mu nie przyznać racji. I jeszcze w tym temacie Filip Szałasek, zadziwiająco przyswajalnie i sensownie. Całość z kolei całkiem zgrabnie, choć jak dla mnie nieco zbyt neutralnie, podsumował Bartek Chaciński.
• W odniesieniu do powyższego kultowy niezależny serwis muzyczny podejmuje się próby zebrania najlepszych piosenek napisanych przez Dębskiego i Cygana. Niezbyt przekonujące zestawienie.
• O polskich muzykach cenionych za granicą na onecie.
• Jarocinowe wspominki i różne inne historie.
• Polskie Radio, konkretnie niezawodna Trójka, również ciekawie o Niemenie, polskiej poezji i polonistach.

Wieści, nowiny, newsy:

• Delikatne przypomnienie o serii genialnych letnich koncertów w stolicy – LADO w mieście ludzie!

Ciekawostki:

• Nowy cykl pt. „czego słuchają polscy niezale”, odcinki z Jazzpospolitą i Newest Zealand. Dosyć ciekawe.
• Skoro ciekawostki, no to żenująca kopia Projektu Warszawiak czyli Projekt Ślązak.
• Fajne relacja z jednego z czterech koncertów Levity na Chłodnej. Ja niestety na żaden nie dotarłem.

Gdybym miał określić muzykę B.R.O. krótkim, chwytliwym porównaniem powiedziałbym „Skalpel spotyka Bohren and The Club Of Gore”. Stojący za tym projektem Panowie Zamojscy, na bazie jazzowych sampli oraz żywych dźwięków tworzą dziwnie, mroczny około jazz, który w technice realizacji śmiało odwołuje się właśnie do krajan ze Skalpela, zaś w kwestii klimatu bogato czerpie z doom jazzu Bohrena. I jakkolwiek ten ledwie pół godzinny albumik się kojarzy, tak bez wątpienia mamy do czynienia z projektem wyjątkowym, intrygującym i co najważniejsze bardzo obiecującym. Kuba i Konrad zaskakują z jednej strony wachlarzem pomysłów, z drugiej świetnym, bogatym i przestrzennym brzemieniem. Słychać niesłychane wyczucie, przywiązanie do detali oraz, pomimo tego jazzowego fundamentu, szerokie spektrum odwołań i inspiracji. Analog People In A Digital World potrafi zachwycać zarówno stonowanymi, wręcz ambientowymi formami („Stylus”), jak również bardziej dynamicznymi, uciekającymi od jazzowych naleciałości, utworami takimi jak „Take-up Reel”.

Co mnie zadziwia najbardziej to to, że wydawnictwo to, wzbogacone o dwa utwory z (chyba) nadchodzącego Proxima Centauri Remixed, wydane w liczbie 100 sztuk, było jeszcze niedawno rozdawane całkowicie za darmo. Fakt, że przegapiłem to smuci mnie niezmiernie, więc gdyby ktoś chciał mi podarować lub odsprzedać swój egzemplarz, piszcie śmiało. Od teraz będę miał ich zdecydowanie na oku. Wam zalecam to samo. -Łukasz Halicki

https://www.facebook.com/B.R.O.analogppl

Hotel Trzygwiazdkowy to kolejna już polska płyta hip-hopowa, gdzie właściwie, ani bity, ani teksty nie porywają, lecz ogólne wrażenia są lepsze niż wskazywałaby surowa ocena tychże dwóch składników. Ras i Ment skutecznie nadrabiają klimatem i zaangażowaniem, dzięki czemu mają lepszą prasę niż powinni, a i pomimo wyłącznie internetowej dystrybucji, na słabą sprzedaż również nie mogą narzekać. Za sprawą dwóch poprzednich płyt, z których Duże Rzeczy wypada uznać za znakomitą, zdobyli solidny fanbase i pokazali się jako ciekawi, ambitni rapowi zajawkowicze. Hotel Trzygwiazdkowy na pewno tego obrazu nie zburzy, ale trzeba przyznać, że formuła powoli ulega wyczerpaniu. Te długaśne, soulowe sample ala Kanye z czasów College Dropout oraz bystry, choć nieco zbyt zaangażowany rap, chwilami zamiast sprawiać przyjemność, najzwyczajniej w świecie męczą. Żeby nie było – cieżko wytypować konkretnych winnych (ok, może tylko ten nieszczęsny żołnierski wtręt), jednak trudno nie mieć problemów z dobrnięciem do końca tego albumu za jednym odsłuchem. Brak również, może poza „Sny Made In Polska” oraz „Odwiedzamy Tichuanę”, ewidentnych bangerów, które skłaniałyby to głębszej miłości do tej płyty. Wszystko jedzie na jedno kopyto przez co płyty dobrze się słucha, ale niekoniecznie chce się do niej wracać. Dlatego Hotel Trzygwiazdkowy pozostanie ładnie wydanym albumem doskonale oddającym stan polskiego podziemia hip-hopowego a.d.2011 – ambitnie i inteligentnie, na dobrych bitach, ale gdzieś brakuje chemii, którą pamiętamy z klasyków. Dobrze wiecie których. -Łukasz Halicki

http://soundcloud.com/rasmentalism

Zdecydowanie najlepszy „festiwal” muzyczny tego lata! I nie chciałbym nikogo obrażać, ale kogo nie będzie (choć raz), ten ciapa!

W tym kraju każdy z nas codziennie żyje w obawie, że listonosz nie doniesie, a nawet więcej – ukradnie, kolejną upragnioną paczkę z płytami. Nawet jeśli ma się tyle szczęścia co ja i listonosz wydaje się być dobrym człowiekiem, który zawsze donosi przesyłki, istnieje ta nutka niepewności, gdy czeka się na kolejną paczuszkę, a ta opóźnia się ten 1 czy 2 dni. Dlatego najlepiej jest się nie spodziewać – sprawdzić skrzynkę i znaleźć w niej płytę, której się w ogóle nie oczekiwało. Raz, że to bardzo miłe napotkać taką niespodziankę, dwa przynajmniej obyło się bez nerwów. Tak właśnie zawędrowała do mnie Skadja. Wracałem z pracy, otworzyłem skrzynkę i oto była. Na okładce duże „M”, a w środku mnóstwo tekstu na trzy skrzydłowym digipacku.

Na samym cedeku z kolei, znany z Lao Che, Krojc i nieco mniej rozpoznawalny Praczas. A dźwięk? Specyficznie dziwnie elektronika okraszona adekwatnymi do tego tekstami. Po polsku, na swój sposób melancholijnie, z przewijającą się przez właściwie każdy utwór tematyką z okolic śmierci. Słowo Bóg pada również często, ale od piosenki religijnej jesteśmy zdecydowanie daleko. I jakkolwiek momentami niedaleko tej płycie do pretensjonalności i nijakości łamanej przez wtórność, tak w swych najbardziej „elektronicznych” momentach („Zmora”, „Brzuchomodlitwa”), możemy tutaj śmiało mówić o jednych z najciekawszych fragmentów w polskiej muzyce a.d. 2011. Reszta, pomimo całkiem intrygującej, choć jednocześnie dosyć osobliwej, warstwy tekstowej, to najzwyczajniej w świecie niewiele ponad ogólnoświatową przeciętność. Tak czy siak, dobrze że i tym razem listonosz nie przechwycił przesyłki, trochę by mi jednak szkoda było. -Łukasz Halicki

http://www.myspace.com/skadjapl

Nie jest zaskoczeniem to, że dostajemy ponownie nowy materiał od Tedego. Nie jest zaskoczeniem również nowy materiał WFD, zapowiadany już od jakiegoś czasu. Zaskoczeniem natomiast jest jakość PraWFDepowiedziafszy – spodziewał się ktoś jego brzmienia na wysokości S.P.O.R.T.u, 3H czy nawet Nastukafszy? Chyba nie. To jest największa zaleta tego krążka – powrót do swoich korzeni. Co najciekawsze, za niemalże całą produkcję odpowiada sam Tede. Wiecie co? Jest tu najlepszy. Erio, Sir Michu, Qciek, Zbylu – tak, uznane marki. Wszyscy lubili produkcje Jacka sprzed kilku lat? Tak. On jest tutaj bossem. Nawet bonusowy dysk, mocno elektroniczne wycieczki Młodego Grzecha, mimo że dobre, to nie dorastają takim „Gdzie tamte dziewczyny?” czy „Zrobiliśmy coś ważnego”. Rapsy swoją drogą, bo schemat jest standardowy: Numer Raz zawsze spoko, z Tede bywa różnie, lecz tym razem oponenci Jacka mogą mieć problem z wytykaniem mu jego niedoskonałości. Jest zdecydowanie lepiej niż na jego ostatnich solowych dokonaniach. A całość? Niezłe to. Idealne na pochmurne lato i jesień, gdzie prawdziwy deszcz leje jak z cebra. -Dawid Bartkowski

http://wielkiejol.com/artists/warszafski_deszcz